از وبلاگ آقای دکتر علی اصغر سعیدی استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

محمد رضا جلائی پور و سمیه توحیدلو دانشجویان دکتری آکسفورد و تهران دستگیر شده اند. بدون اینکه کسی از اتهام و محل زندانی شدن آنها خبری داشته باشد. این دو واقعا دانشجویان درخشان ایران هستند. محمد رضا را از نوجوانی می شناسم. در انگلستان دبیرستان می رفت و شاگرد ممتاز بود. بعد هم نفر اول کنکور سراسری شد و باز در لیسانس دانشگاه تهران شاگرد اول بود. در فوق لیسانس کالج معروف اقتصادی دانشگاه لندن قبول شد و حالا هم در آکسفورد دکتری می خواند. او یکی از امیدهای جامعه شناسی ایران در آینده نزدیک است. با بهترین نمره ها درس ها را پاس می کرد. با من یک درس داشت و بسیار عالی بود. اخیرا مصاحبه اش با جفری الکسندر را خواندم. سوالاتی که مطرح کرده بود عالی بود و بسیار اطلاعات خوبی از او گرفته و بحث های مفیدی را مطرح کرده بود. برای پذیرش در دانشگاه لندن برای او به رسم معمول توصیه نامه ای نوشتم. ای کاش حالا هم از من می خواستند که توصیه نامه ای برای آزادی اش بنویسم. افسوس که زمان برای نیروهای توسعه آینده این مملکت باید چگونه تلف شود... 
خانم توحیدلو را سال گذشته شناختم. او آنقدر به جامعه شناسی علاقه داشته است که از رشته شیمی به این رشته آمده است. تجربه نشان داده است که این گونه دانشجویان با انگیزه های بسیار بالایی به علوم اجتماعی نگاه می کنند و نتایج در خشانی می گیرند. با من درس جامعه شناسی اقتصادی را می گذارند. او به واقع دانشجویی درخشان ، علاقمند و فعال است. او ایده های بسیار خوبی ارائه می داد و کلاس برای خود من نیز بسیار پر بار بوده است. کلاس ما هنوز به پایان نرسیده. او درسهایش تمام نشده و آرزو می کنم هر چه زودتر او را رها کنند تا به خانواده و درسهایش بر گردد

از وبلاگ ویرگول

دمی وقف، کمی صبر ... غمی هست

حواست هست دير كرده اي دختر؟ خيلي وقت پيش بايد برگشته باشي عزيز. نبينم همدم آن چاهار تا ديوار شده باشي. ببينم؟ مداد و ورق ميدهند بنويسي؟ اعتراف نه. نامه بنويسي. يادداشتي چيزي. به شان گفته اي عادت به نوشتن داري؟ لوازم ِ تحرير اگر داري، براي مان تمام اين روزهايت را بنويس. بيرون كه بيايي، يك عالمه نوشته هست كه بايد بخواني شان. چند برگي هم تو براي ما بنويس. بنويس ساعت هاي كشدار زندان را چطور سر ميكني؟ سر ميشوند اصلن يا نه؟ آخر "بي همگان" انگار به سر ميشود. اينجا ولي "بي تو" به سر نميشود رفيق. حواست هست اين روزهايي كه آرام از پي هم ميروند، صبر را بدجوري شرمنده كرده اي؟ استقامت، رو به روي ماه تو زانو زده، چيزي نمانده به پايت بيافتد، سجده ات كند. راستي، سوال كه ميپرسند سكوت نكني ها سميه جان! مبادا سكوت هات هي روي هم بغض شود در گلويت. كم نيست آوار ِ شكستن بغضي كه هي فروخورده شده باشد. نبينم هي حرف آمده باشد نوك زبانت و نگفته باشي. نبينم هي كلمه رسيده باشد نوك انگشت هات و قلم دست نگرفته باشي. بنويس مجاهد! بنويس! قلم هم نداري، با سرانگشت هات روي ديوار زندان بنويس. روي هواي پاك سلول هم نوشتي، نوشتي. به خدا كه از هرچه جوهر خودكار و كربن مداد است، ماندگار تر است اينها كه تو مينويسي شان. يك روزي خط تو را باز ميخوانند. يك روز همين اوين، موزه مي شود دختر جان. و تو براي مان تمام اين روزها را تعريف ميكني. و تمام اين روزها را تعريف كه ميكني، بغض ميكني، و لابلاي بغض، لابد اشكي هم از گوشه ي چشمان نجيبت روي گونه ميلغزد. زانوانت اما مثل حالا راست ايستاده اند، نميلرزند. تمام اين روزها را تعريف كه ميكني، من نگاهم به شيارهاي موازي روي پيشاني بلند توست. تمام اين روزها را كه تعريف كردي، قول بده ديگر از شب هايش چيزي براي مان نگويي. حالا هم شب كه ميشود، بيقرار كه ميشوي، ديگر ننويس. تاريك كه ميشود اتاق، همان يك ذره نور روز كه محو ميشود، بنشين رو به قبله عزيز دل، ما را دعا كن. آنجا كه تو هستي، خدا خيلي هست. و خدا خوب حواسش هست كه دير كرده اي دختر. خيلي وقت پيش بايد برگشته باشي عزيز.

نقل از بر ساحل سلامت)
وقتی حرف های مختلف کاندیداها را می خوانی بخش هایی بیشتر و بخش هایی کمتر به دل می نشیند. در گفتار و کلام میر حسین موسوی سیاست داخلی، مباحث مربوط به دانشگاه و علم و یا مربوط به اهالی فرهنگ را پسندیده ام. میر حسین موسوی به آکادمی آزاد و آزادی آکادمیک معتقد است. ممکن است از واژگانش درست و به جا استفاده نکند، اما وقتی به شان دانشجو و استاد اشاره می کند، وقتی آزادی بیان را در دانشگاه تاکید می کند، وقتی از لزوم حضور تشکل های غیر اسلامی در دانشگاه می گوید و یا ستاره دار شدن دانشجویان را وهن انقلاب و جامعه بر می شمرد، باور می کنم که میرحسین موسوی می خواهد فضای امنیتی در دانشگاه نباشد. اینجاست که با وجود گیت های امنیتی در دانشگاه ها مخالفت می ورزد.

هنوز پازل های گفتمانی موسوی جور نشده است!

در سیاست داخلی از آزادی و از لزوم حضور همه گروه ها می گوید. حاضر به انگ زدن و حکم تکفیر دادن به هیچ گروهی نیست و آزادی فعالیت سیاسی را حتی با وجود اختلاف سلیقه و عقاید پاس می دارد. بر قانون گرایی تاکید دارد و حتی تغییر دادن در بخش های مسئله دار قانون را از خلال قانون می خواهد. از ازادی رسانه می گوید. از لزوم ملی بودن هرچه نام ملی یدک می کشد ، از جمله صدا و سیما می گوید. از لزوم تشکیل شوراها و نهادهای واسط می گوید. شاید که در کلامش جامعه مدنی و دموکراسی دائم تکرار نشود. اما شعارش آزادی است . به دنبال مشارکت همه  اقشار جامعه است و به شبکه سازی اعتقاد دارد.

سکوت بیست ساله اش همراه شده است با همنشینی با اهالی فرهنگ و هنر. همین می شود که تاریخ هنر را خوب می شناسد و فرهنگیان را پاس می دارد و دولت فرهنگی و فرهنگ غیر دولتی را تبلیغ می کند. اهالی فرهنگ و هنر تقریبا همه پشت سرش آمده اند. هرچند ضعف ستاد باعث شده حجم گرایش های به سمت موسوی نشان داده نشود. هرچند نابلدی و ناکارآمدی اجرایی باعث شود که امثال داریوش مهرجویی را نشناسند و به سالن مراسم راه ندهند. اما همه آمده اند و داعیه حمایت از وی دارند. بسیاری از اهالی هنر همراهی محمد بهشتی با موسوی را پاس می دارند و او را وزیر آینده فرهنگ می دانند. وزیری که می تواند هم مدیر و هم اصلاح طلب واقعی باشد.

هنوز با دو بخش از کلام میرحسین همراه نشده ام. شاید هم انتظار شفافیت بیشتری را دارم. یکی آنجاست که از اقتصاد می گوید و دیگری آنجا که وارد سیاست خارجی می شود. نظام فکری و اقتصادی اش را در گزاره های دیدار با اقتصاد دانان دیده و شنیده ام. این روزها هم حرف های مثبتی در راستای حمایت از سرمایه و سرمایه دار و نیز حمایت غیر دولتی از سرمایه گذاری خارجی شنیدم. اما به نظر می رسد در این بلبشوی اقتصادی برنامه اقتصادی منظم تر و شفاف تری از میر حسین انتظار می رود. با توجه به اینکه او را جزوی از اردوگاه چپ اقتصادی می دانند، باید دید که درباره نفت، توسعه و دیگر امور چگونه موضع می گیرد. هرچند که این روزها مواضع میرحسین شفاف تر و اصلاحی تر شده و امید به تغییر در کلامش دیده می شود.

در بخش سیاست خارجی نیز اقتدار و استقلال حرف و شعار اصلی اش است. از منافع ملی می گوید اما نخست وزیر زمان جنگ بودن نگاه اقتداری را برایش پررنگ تر کرده است. خصوصا تمایلش به داشتن ابزار و تسلیحات بازدارنده بیش از تمایلش به صلح جهانی در کلام و بیانش آشکار می شود. کلامش جنگ افروزانه نیست، اما در این بلوای پرتنش، کلام تنش زدایانه نیاز است. هنوز موسوی را در سیاست خارجی نپسندیده ام. درباره آمریکا و اسراییل نظر می دهد. اما شفاف نیست. کسی انتظار ندارد از لزوم مذاکره بدون شرط با آمریکا بگوید. کسی انتظار ندارد آبرو و استقلال ایران را زیر پا بگذارد. اما کسی که وارد جریان انتخابات شده با پیش شرط ها آشناست. می تواند در باره اینکه پیش شرط ها به وقوع پیوسته یا نه سخن بگوید. حرف های کلی زدنی که اگر چنان شود، چنان می کنیم، کمی گنگ است.

اما در عرصه سیاست خارجی و اقتصاد جمله بسیار جالبی از او شنیدم. اگر همین شعار سرلوحه کارها قرار گیرد، شاید که بسیار به حصول نتیجه بتوان امیدوار بود. او اعتقاد دارد سیاست خارجی و اقتصاد عرصه جولان ایدئولوژی ها نیست. مصالح و منافع ملی است که درباره اش تصمیم می گیرد. نمی دانم چقدر بر این موضع اصرار داشته باشد. اما همین یک جمله مرز اساسی او را با دولتمردان امروزی خصوصا در عرصه سیاست خارجی مشخص می کند. اگر ایدئولوژی نباشد، رابطه و مذاکره و حتی بازبینی بر رفتارها امکان پذیر است و به صلاح. اینجاست که دیگر سخنرانی هایی انتخاباتی چون سخنرانی احمدی نژاد در ژنو قابل تحمل نیست.

موسوی از لزوم برنامه کامل عقلایی در سیاست خارجی می گوید. اعتقاد دارد نباید دچار افراط و تفریط شد. مثلا نباید یک روز، تمام ِ شانس فلسطینیان را در کنفرانسی که می شد در آن اسراییل را محکوم کرد، با خودخواهی و علاقمندی به برگزاری شوی همیشگی دود هوا کرد و روز دیگر دم از گفتگو و اشتی با مردم اسراییل زد. نظام عقلانی داشتن یعنی حرکت بر مدار اعتدال و حفظ صلح و منافع ملی. این شعار کلی میرحسین موسوی برایم جذاب است، هرچند که بسیار کار برای پرداخته شدن دارد.

اما نکته جالبی که درباره میرحسین موسوی این روزها می شنوم، تاکید نسبتا بالاتفاق همه کسانی است که سخنی از او خوانده یا شنیده اند مبنی بر صداقت او. اینکه به حرفهایی که می زند ایمان دارد و شعار انتخاباتی نمی دهد. اینکه یک شبه از هرچه اصلاح طلبی که روزی نقدشان کرده تنروتر نمی شود و با ساسی مانکن ها دیدار و گفتگو نمی گذارد. رضا شکرالهی در خوابگرد بسیار خوب نوشته که آرام است و متین، اما قابل اعتماد . امید که همین احساس را بتوان در بین مردم دید و همین نظر را شنید!

ازوبلاك دكتر صديق سروستاني باعنوان جامعه شناسي زميني

باتشكر از لطف بيدريق ايشان

سمیه توحیدلو بر ساحل سلامت ؟

یکی از فرزندانم به اصرار و پیش و پس از هک شدن وبلاگم از من می خواست که حتما و هر چه زودتر آن را تعطیل کنم و فی الجمله منظورش این بود که بین همه ی مشکلات زندگی ، پدری در بند داشتن یا یتیم شدن دیگر کوفت بدی است و زیادی هم هست . او البته از آغاز هم با وبلاگی شدن من مخالف بود و آن را دور از شان و شخصیت آدمی مثل من می دانست . گه گاه هم که تک و توکی از کامنت گذاران مودب و محترم مرا با حرف های زشت خود می نواختند ، آتوی اضافی دستش می دادند و خیط او به من راست می شد و حق بیشتر به جانب او می رفت .

جریا ن خوش و حیات بخش جنبش سبز که پیش آمد ، من وظیفه ی خود دانستم که به عنوان یک آدم ، یک انسان ، یک مسلمان ، یک دانشجو ، یک قلم به دست ، یک پژوهشگر و یک استاد دانشگاه ، جزیی از دریای خروشان آن همه سبزی و سر سبزی باشم و با رویکرد و روش و منشی که چهار سال بر خاک این سامان ، اسب چهار نعل استحمار ، خشونت ، پرده دری ، فریب ، دین ستیزی ، قانون گریزی و دشمن تراشی تاخته و تمام تلاش خود را بر خریدن مردم ، و نه شنیدن آن ها گذاشته ، به رای و نظر و اندیشه ی کارشناسان و خبرگان و حتی علما و مراجع دینی اهمیتی نداده و حرمت ایشان شکسته و مخالف خود را بزغاله و خائن و خائف و احمق خطاب کرده ، مخالفت کنم .

پس از انتخابات که بهار سبز به بلائی زمینی گرفتار آمد و خزان شد و هر زبان و قلم و قدمی که مخالف امر چرخید ، خس و خاشاک شد و حتی المقدور و عند الاقتضاء به زیور باتون و پوتین و مشت و لگد و گاه حتی گلوله ی داغ آراسته شد و سبزی نه به زردی که گاه به سرخی نیز گرائید و حکایت من نیز از فضای مجازی محو شد ، فشار نیز بر من چند چندان شد و قسم و آیه و بالاخره تسلیم شدم و به خلاف میل دکان را بستم که برای فرزندانم پدری ، برای خواهرانم برادری و برای ایل و تبارم ، خویشی کرده باشم .

اما امروز ، روز پدر است . هر چه کردم نتوانستم طاقت بیاورم .

من پدر سمیه توحید لو ، محمد رضا جلائی پور و دیگر دانشجویان و جوانان در بند هم هستم و دریغ است که خاموش بنشینم و کنج عافیت گزینم . و نشد که نشد . عهد شکستم و دو باره آمدم . نمی توانم فقط به میل و اصرار پنج فرزند م عمل کنم و فرزندان بسیار دیگرم را و دانشجویانم را فراموش کنم . نمی توانم . نمی شود . مگر خودم بارها این حرف سعدی علیه السلام را در خلوت و آشکار زمزمه نکرده ام که :

مبین آن بی حمیت را که هرگز

نخواهد دید روی نیک بختی

که آسانی گزیند خویشتن را

زن و فرزند بگذارد به سختی

محمد رضا جلائی پور و همسرش فاطمه شمس ، بالاترین نمره ها را از معلم سخت گیری مثل من گرفته اند . سمیه توحیدلو هم . این ها نخبه ی واقعی بودند . استعداد های درخشان واقعی بودند . آدم بودند . زنده بودند . اهل قلم بودند . با ادب بودند . رویکردی انتقادی داشتند . فعال بودند . سیاسی بودند . اجتماعی بودند . فرهنگی بودند . همانی بودند که من می پسندیدم . من آن ها را دوست داشتم و دارم و به آن ها افتخار می کنم و از توفیقاتشان هم خوشحال و خرسند می شوم .

وقتی شنیدم محمد رضا جلائی پور و همسرش فاطمه شمس برای شرکت در فعالیت های انتخاباتی ، درس و زندگی شان در خارج را رها کرده و به ایران آمده اند ، احترام و عزت آن دو نزد من هزار برابر شد . کسانی بین دانشجویان و حتی بین اساتید هستند که زورشان می آید فاصله ی صد قدمی بین کلاس یا اتاق کارشان و سالنی که جلسه ای در آن برگزار است را طی کنند و چند دقیقه ای حرف های این و آن کاندیدا یا حامیان و نمایندگان آن ها را گوش کنند . انگار که مرده اند و باید به فتوای حافظ علیه السلام بر جنازه شان نماز کرد .

سمیه توحیدلو هم از همان آغاز فعال شد و در ستاد مهندس موسوی ، شبانه روز کار می کرد . در این مدت ، ما او را هفته ای یک بار هم نمی دیدیم .

هر سه نفر ، دانشجویان بلند مرتبه ، سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی ، اما مودب به آداب تعادل و تعامل و تعقل و اصلاح و آرامش و اجتناب از تنازع و تنش بودند . اهل هم کاری ، هم یاری ، هم اندیشی ، هم پژوهی و هم راهی بودند .

اما امروز سمیه توحیدلو و محمد رضا جلائی پور ، هر دو بندی اندیشه های خویش اند . و واانصافا که جای این گونه دانشجویان من ، نه در زندان و بند است . امروز مملکت ما بیش تر از همیشه به چنین نخبگانی نیازمند است .

عجیب نیست که از آن سو توی بوق و کرناست که می خواهند زندان زدایی کنند و اجازه دهند که این یا آن مجرم و بزهکار ، به جای بندی و علاف هلفدونی شدن ، رها شود و در زمین خدا دنبال کار وکاسبی و لقمه نانی باشد و خاکی بر سر خود به ریزد و از این سو  زندان زایی می کنند و دانشجویان و نخبگان را از سر کار و کاسبی و زندگیشان می گیرند و می برند زندان و علافی ؟!!

خدائیش هر چه بیشتر به حرف های سید احمد خاتمی در نماز جمعه ی 5/ 4 / 88 فکر می کنم ، بیشتر پریشان می شوم و بیشتر دلم می گیرد و به حال اسلام و مسلمین افسوس می خورم . از همین رو ، روی سخن من با ایشان است و هشداری و انذاری و تقاضایی

پناه می بریم به خدا . یک سید ، یک آخوند ، یک امام ، یک امام جمعه ، با چنان نفرت و انزجار و شقاوتی در بلند گوی نماز جمعه فریاد می زند که باید ” … قاطعانه و بیرحمانه …” با این و آن بر خورد شود که انگار با یک لشگر دشمن و قاتل و جانی حرفه ای و کافر ، طرف است و راستی راستی طرف او نه میلیون ها هم وطن و هم دین و مذهب او بلکه عده ای یاغی و باغی و محارب با خدا و مفسد فی الارض اند .

خوب است که حرف اسلام است و دین خدایی که ارحم الراحمین است وگر نه چه می شد ؟!!

خوب است که حرف اسلام است و پیامبری که رحمته للعالمین است وگر نه چه می گفت ؟!!

خوب است که حرف اسلام است و امامی که همای رحمت است وگر نه چه می کرد ؟!!

ما همیشه شنیده بودیم ، از خود همین آقایان هم شنیده بودیم که دائر مدار دین خدا ، مدارا و مروت است و رحمت و مرحمت و نهایتش عدالت . حرفی از بی رحمی نبود .

آقای سید اولاد پیغمبر ، آقای امام جمعه و جماعت : کو رحم و کو مروت ؟!!

عجیب نیست که همچون منی باید به همچون شمایی نصیحت کند و شما را به مدارای با خلق خدا دعوت کند ؟!!

عجیب نیست که همچون منی باید حرف آن چوپان بی سواد را به شمای امام جمعه ی ام القرای شیعه یاد آوری کند که :  هزار تا فوت و فن داره چوپونی  ؟!!

آقای خاتمی : دل یک جوان مخالف اندیش را به دست آوردن و برای او و نظرش احترام قائل شدن ، کاری است هنر مندانه و دشوار، اما رحمانی و سراسر خیر و منفعت . در عوض ، به روش زشت شما عمل کردن و همه را راندن و محارب و باغی و یاغی کردن هیچ هنری نمی خواهد ، هیچ زحمتی هم ندارد ، اما کاری است شیطانی و بسیار پر هزینه  .

آقای خاتمی : ما از آدمی مثل شما چیزی ، روشی ، رویکردی و منشی غیر از آقایان یزدی و جنتی توقع داشتیم . حالا هم دیر نشده . شما امام جمعه ی این بلاد هستید . پا پیش بگذارید . بساط یاغی و باغی و مفسد و فاسد کردن جوانان را کنار بگذارید . به جدتان نگاه کنید که خلق عظیم بود و رحمته للعالمین . به مناسبت روز پدر اخم هایتان را باز کنید . همین الآن راه بیفتید و ریش گرو بگذارید و به تاسی از علی که همای رحمت بود ، حد اقل ، جوانان و دانشجویان و نخبگان این دیار را که ابواب جمعی حوزه ی امامت شما هستند از بند رها کنید .

آقای خاتمی : شده که مدتی از فرزندتان دور شده باشید ؟!!

آقای خاتمی : شده که مدتی ندانید فرزندتان کجاست و چه می کند ؟!!

آقای خاتمی : حال و احوال ما پدران که فرزندانمان به جرم ابراز عقیده شان در بندند را می فهمید ؟!!

آقای خاتمی : اگر فرزندان ما گناهی هم مرتکب شده باشند ، مگر از حد حرف زدن و نوشتن فراتر رفته است ؟!! مگر خود شماها به ما یاد ندادید که “ … و من عفی  فاصلح … ” ؟!!

آقای خاتمی : آقای امام جمعه : از پیشنهادتان در نماز جمعه 5/ 4/ 88 استغفار کنید . من چهار سال پیش ، در اداره ی آگاهی شیراز ، فیلم زخم های تیغ بیرحمی را بر پیکر مادر هفتاد و پنج ساله ام دیده ام و هنوز حتی با انواع قرص و دوا و درمان ، هر شب کابوس می بینم .

آقای خاتمی : آقای امام جمعه : از خدا بترسید . بیرحمی را تبلیغ و ترویج نکنید . دل مادران و پدران و فرزندان این مردم را بیش از این نلرزانید . یا علی بگویید و وساطت کنید و فرزندان و دانشجویان و جوانان و نخبگان ما را آزاد کنید . آن ها ممکن است مخالف افکار شماها باشند ، اما دشمنتان نیستند . آن ها نخبگان این ملت اند . آن ها خادمان این مرز و بوم اند .

آقای خاتمی : آقای امام جمعه : حالا که نمی توانیم بر بلندی ، ندای الله اکبر سر بدهیم ، اقلا شما چاهی باشید که تظلم خود را در آن فریاد  کنیم .

آقای امام جمعه : سمیه توحیدلو و محمد رضا جلائی پور و ده ها جوان دیگر دانشجوی دربند ، مایه ی افتخار و سربلندی این ملک و ملت اند ، رهایشان کنید .

آقای امام جمعه : سمیه توحید لو و محمدرضا جلائی پور ، فرزندان این انقلاب اند ، مسلمان اند ، عامل به احکام دین خدایند ، با تمسک به ولایت علی بن ابی طالب ، وعده ی امان از آتش دارند . رهایشان کنید .

آقای امام جمعه : من کار دیگری جز همین که برخی از جوانان دربند را به شما و امثال شما معرفی و به اسم علی امیر المومنین استرحام کنم نمی دانم .

لطفا در روز پدر ، فرزندان ما را آزاد کنید و مردم را از ملالت در آورید . مردم از شما و علما توقع دارند که بر طبل بیرحمی نکوبید . شماها خودتان به ما یاد داده اید که ” … ارحم ترحم  .. ” ، رحم کن تا به تو رحم شود .

لطفا در روز پدر ، فرزندان ما را آزاد کنید و مردم را از ملالت در آورید . مردم از شما و علما یاد گرفته اند که ” … عالم بی عمل درخت بی ثمر است … ” . دور و برتان را در قم نگاه کنید . چه فضای ملول و دلگیری درست شده  :

نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس

ملالت علما هم ز علم بی عمل است

آقای خاتمی : آقای امام جمعه : جوانان دربند ، فرزندان شمایند . به حرمت روز پدر ، به حرمت همای رحمت علوی ، از مرکب بیرحمی پائین بیائید و با شاه کلید رحمت مصطفوی ، قفل های زندان را بگشائید و یادتان باشد که :

خلل پذیر بود هر بنا که می بینی

به جز بنای محبت که خالی از خلل است

یا علی مدد

جای دیگری برای حرف زدن ندارم

سایه ساروی - آزاده رهجو

گفت‌و‌گو اولین مطلبی بود که پیگیرش شدیم و آخرین مطلبی بود که آماده شد. کار سختی بود؛ مخصوصا که اولین شماره بود. سخت‌ترین کار، انتخاب وبلاگ مناسبی برای گفت‌و‌گو بود. گفتم «وبلاگ» چون برایمان مهم بود بین نویسنده و وبلاگش ارتباط قوی‌ای برقرار باشد تا آنجا که حتی آن وبلاگ جزیی از نویسنده‌اش شده باشد. چند نفری را انتخاب کردیم ولی پس از انتخاب کردن، راه زیادی بود تا تماس گرفتن و خبر دادن و انجام هماهنگی‌های لازم برای انجام مصاحبه. در نهایت سمیه توحیدلو، نویسنده‌ی وبلاگ «بر ساحل سلامت» برای این گفت‌و‌گو انتخاب شد.

سمیه توحیدلو  یک دی 1357 متولد شده و مهندسي شيمي خوانده. بعد از آن، جامعه‌شناسی! و الان هم دانشجوی دکترای جامعه‌شناسی است. حدودا 5 سال پیش ازدواج کرده است. خودش مي‌گويد همه‌ی وقتش به درس می‌گذرد و اندکی هم زندگی! به همسرش می‌گوید مهربان همسر؛ و وبلاگش جای فرزند نداشته‌اش! حتی اگر مهربان همسر بخواهد، وبلاگش را تعطیل نمی‌کند. و از سوسک بیشتر از نقد‌های وبلاگی‌ می‌ترسد.

دوست‌ داشتیم گفت‌و‌گو به همراه پادکست باشد. مقدماتش هم فراهم شده بود اما نشد استودیو را هماهنگ کنیم. بنابراین بین گفت‌و‌گوی تلفنی و چتی، دومی را انتخاب کردیم. با این کار، هم صحبت سه‌نفری راحت‌تر می‌شد، هم این که هنگام گفت‌و‌گو به اینترنت دسترسی داشتند و امتیازات دیگری هم بود که در متن خواهید دید! سمیه توحیدلو با این‌که مشغله‌ی زیادی داشت وقتش را در اختیار ما قرار داد. این گفت‌و‌گو ساعت ده شب شروع شد و تا دقایقی بعد از نیمه‌شب ادامه داشت.

بی‌تعارف و بی‌مقدمه، چی شد که سمیه توحیدلو شد وبلاگ‌نویس؟

_ جو گرفتش احتمالا. من قبل از این وبلاگ، دو سه تایی وبلاگ داشتم. انصافا جو وبلاگ‌نویسی که افتاد، من هم شروع کردم؛ شاید چهار پنج سال پیش. اما چون جو بود وبلاگ‌ها رها شد. چندان برایم کشش نداشت. تا این‌که دو سال پیش کنکور داشتم. و تقریبا از صبح تا شب مشغول درس خوندن بودم. احساس بشکه‌ای رو داشتم که فقط ورودی دارد. وبلاگ شد یک مکان که قرار بود خروجی من باشد. فقط همین. البته بعدش عادت شد و معتاد شدم. ظاهرا باید بگم تمام.

ارتباط عاطفی‌تون با وبلاگتون در چه حدیه؟ اگه یه روز هک شین یا فیلترش کنن چه می‌کنین؟
_خب الان مثل بچه‌ام می‌مونه. اولین چیزیه که وقتی می‌شینم پای کامپیوتر باز می‌کنم. امیدوارم این دو اتفاق هم نیفته. هر وقت افتاد درباره این‌که چه می‌کنم فکر می‌کنم.

در حال حاضر وبلاگ‌نویسی در طول شبانه‌روز با توجه به فرمایش‌تون چه‌قدر ازتون وقت می‌گیره؟

_ وبلاگ خیلی وقت نمی‌گیره. برای هر پستم به زحمت یک ربع وقت می‌گذارم. اما حواشی زیاده. بیشتر خوندن، فکر کردن و سوژه پیدا کردنه که وقت‌گیره.

بالاخره چه‌قدر شد، با تموم حواشیش؟

_حواشی ربطی به وبلاگ نداره. من شاید دو ساعت یا حتی بیش‌تر اینترنت‌گردی بکنم. تقریبا تمام سایت‌های سیاسی رو می‌خونم و ایضا اجتماعی. وبلاگ‌خوانی هم در روز وقت زیادی می‌گیره. در ضمن بعضی از این سایت‌های اشتراک لینک هم هست؛ خصوصا بالاترین. خود به خود وقت زیادی می‌گیره. در ضمن من چون روزنامه نمی‌خرم تمام روزنامه‌ها را اینترنتی تورق می‌کنم. اما این‌ها مستقیما به وبلاگ مربوط نیست. سوژه روزانه‌‌ام از خلال این خوندن‌هاست که شکل می‌گیره.

به نظر من اینایی كه شما گفتید حواشی وبلاگی حساب می‌شه. اولا كه منظور از حواشی، خوندن سایت‌های سیاسی نبود. مثلا كامنت‌گذاشتن، كامنت خوندن، سرچ كردن برای مطلب‌تون، گذاشتن لینك توی بالاترین، بازدید از لینك‌های به‌روز شده. اینا همش جزیی از وبلاگ شماست.

_ این‌ها که گفتید خیلی وقت‌گیر نیست. سرچ برای مطلب زیاد ندارم چون وقتی دارم می‌خونم، صفحه‌هایی که به نظرم می‌تونند سوژه باشند سیو می‌کنم. کامنت‌خونی هم وقتی نمی‌بره. علتش هم اینه که من اهل جواب دادن و بحث در کامنت‌دونی نیستم. وگرنه مطمئنا وقت زیادی می‌بره. گذاشتن بالاترین وقت‌گیر نیست اگر شونصد تا آی‌دی نداشته باشید و لازم نباشه با همه به خودتون رای بدید!

حتی بحثای چالشی‌تون؟

_ بله من در کامنت‌دونی چالش نمی‌کنم.

یعنی معتقدید بحث تو کامنت‌دونی کار جالبی نیست؟

شاید جالب باشه. اتفاقا جذاب هم می‌کنه وبلاگ رو اما من کم وارد می‌شم. من کامنت‌دونیم بازه و اتفاقا اخیرا مخالف و موافق زیاد با هم دعوا می‌کنن. جالب‌تر این‌که بعضی از مخالفا برای این‌که معلوم شوند که جعلی نیستن، وبلاگ هم راه انداختند و کامنت‌ها را اون‌جا می ذارن اما سعی می‌کنم وارد نشم. اگر حرفی داشته باشم توی وبلاگ و توی پستام می‌نویسم.

من دیدم که بعضی پستا کامنت‌دونی‌اش بسته‌ست. چرا؟

_فکر کنم کلا یک‌بار کامنت‌دونی رو بستم. شایدم دو بار.

شایدم سه بار!

_نه دیگه قطعا به سه نمی‌رسه. مگر این‌که شما بخواهید این‌جا اذیتم کنید. من هم پست افشاگرانه براتون بذارم! و چون می‌خوام که صداتون شنیده نشه. کامنت‌دونی رو ببندم.  اما جدای از شوخی، مدتیه که خیلی کامنت‌دونیم جو خوبی نداره. افراد واحد با اسامی مختلف کامنت می‌ذارن. و خب بد و بی‌راه گفتن و نقدهای غیر منصفانه و بی‌ربط کردن هم باب شده. پستی که کامنت‌دونی رو بستم شخصی بود. و می‌دونستم کسی ازش سر در نمی‌آره. کاملا حس شخصی بود. نمی‌خواستم نظر کسی رو بدونم درباره‌اش. اما در بقیه موارد باز بوده.

تنها پست شخصی‌تون بود تو این یك‌سال و نیم؟

_شاید کل پست‌های شخصیم در این اواخر به اعداد انگشت نرسه متأسفانه. اخیرا البته می‌خواهم بیشتر بنویسم. من دوماه اول وبلاگم به اسم خودم نمی‌نوشتم. اون موقع راحت‌تر از احساسات می‌نوشتم. از موقعی که وبلاگ با اسم حقیقی منتشر شد و خواننده‌هاش هم همه شدند آدم‌های حقیقی که اتفاقا درصد زیادی‌شون رو در عالم واقع می‌شناختم، پست‌های خصوصی دیگه در وبلاگ اجازه چاپ پیدا نکرد.

پستی که کسی ازش سر در نمی‌آره سر از وب در آورده؟

_قاعدتا تو همه‌ی وبلاگ‌ها رسمه هر کسی یه چیزی می‌نویسه و دیگران تفسیر به رأی می‌کنن. چیزی عجیبی نیست که. ننوشتن این پستا به نظرم عجیب‌تره. یعنی همین کاری که من نمی‌کنم.

چرا بعد از دو ماه حقیقی شد اسمتون؟

_ برای این‌که می‌خواستم حقیقی بنویسم. در ضمن پست‌هام کاملا اجتماعی شد؛ متناسب با موضوع درس‌هایی که می خوندم و فضای جامعه، به یک وبلاگ حقیقی بیش‌تر اعتماد می‌شه. و بیش‌تر و به‌تر خونده می‌شه. منم اسمم رو فاش کردم.

فکر می‌کنین که چه زمانی موفق‌تر بودین؟ هویت حقیقی یا مجازی؟
_ با هویت مجازی زیاد ننوشتم. بیش‌تر حقیقی بوده و حقیقی رو بیش‌تر می‌پسندم. من شخصی نمی‌نویسم، روایت زنانه نمی‌کنم. اجتماعی - سیاسی می‌نویسم. بهتره که حقیقی باشه. تا نقدی که بهش می‌شه هم واقعی‌تر بشه.

تو دنیای مجازی، بیش‌تر تأثیرگذار بودید یا تأثیرپذیر؟
_ارتباط دو سویه است کاملا. در دریافت سوژه و کشف موضوعات وبلاگ، خب بیش‌تر از اخبار و نوشته‌های اینترنتی استفاده کردم. من خبرنگار یا روزنامه‌نگار نبودم، در هیچ جلسه‌ای شرکت نمی‌کردم، گزارش‌های دسته اول هم به دنبال اون نداشتم. بدون شک برای جمع‌آوری داده، اینترنت‌ مهم‌ترین منبع و تأثیرگذارترین بوده اما درباره‌ی تحلیل‌ها سعی می‌کردم نظر خودم رو بنویسم. فکر کنم جاهایی که حرف جدیدی داشتم مخاطب خوبی هم داشتم و تأثیرگذار هم بوده.

اصلا تفاوت وبلاگ برای شما با رسانه‌های دیگه چیه؟ چرا تو مجلات یا روزنامه‌ها نمی‌نویسین؟
_من برای وبلاگ وقت نمی‌گذارم یا کم می‌گذارم. یه جور دیگه بگم، من اولین کاری که توی کلاس‌های درسی که می‌رم انجام می‌دم، درست کردن یک وبلاگ گروهی هستش. نصف نمره‌ی بچه‌ها هم در فعالیت‌شون توی این وبلاگ معلوم می‌شه. یک علت داره که تجربه خودم هست در وبلاگ‌‌‌نویسی؛ چیزی که شاید در روزنامه کمتر باشه. من فکر می‌کنم هر کس خصوصا محصل علوم اجتماعی، باید نگاه مسئله‌محور داشته باشه، به اطرافش مثل مسئله‌هایی نگاه کنه که یا باید حل بشه یا تحلیل و واکاوی. وبلاگ این نقش رو برای من بازی کرد. الان دور و برم رو مثل سوژه می‌بینم. همه چیز برام علامت سوال ایجاد می‌کنه و به نظرم این خیلی مهمه. توی یک وبلاگ روزنوشت این اتفاق می‌افته. وسط حرفم بپرید لطفا تا پر چونگی نکنم!

درباره‌ی روزنامه هم بگم. این‌قدر سوژه‌محوری وجود نداره. گاهی وقت‌ها خبریه، گاهی گزارشه، واقعا مدلش فرق می‌کنه. من اگر بخوام مقاله‌ای برای روزنامه بنویسم، کلی باید روش وقت بذارم، حاشیه‌ها و احتمالا زهر مطلب رو بگیرم اما این‌جا سرعت عمل بالاست، آزادی بیش‌تره و تعامل دو طرفه با خواننده برقرار می‌شه.

خیلی از یادداشت‌های شما همون تحلیل‌های خبرگزاری‌هاست، حتی بعضی از اونا رو سایت‌های خبری كار می‌كنند.
_ یادداشت‌های من چند دسته‌اند. یه بخشی از اونا بیش‌تر خبریه، قبول دارم. اما نقل‌شون می‌کنم که خونده بشه و بعضا با یکی دو تا کامنتی که روشون می‌ذارم می‌خوام نظر خودم رو هم گفته باشم.

پس یعنی می‌شه یک تحلیل خبری رو هم در یک ربع نوشت؟
_خب آره. مگه من گفتم نمی‌شه؟! من چند تا عامل گفتم. یکیش زمان‌گیری بود.

به نظرتون كسانی كه برای هر پست‌شون یک ساعت وقت می‌ذارن علاف هستند؟
_ نه لزوما. اما من فکر می‌کنم هزینه‌ی زمانی‌ای که برای نوشتن یک متن می‌کنیم باید متناسب باشه با زمانی که خواننده صرف خوندن اون می‌کنه. فکر نمی‌کنم هیچ وبلاگ‌خونی برای یک پست وبلاگی، بیش از پنج یا نهایت ده دقیقه وقت بذاره. خب منم برای نوشتنش یک ربع تا نیم‌ساعت وقت می‌ذارم.

خب ممكنه یك یادداشت رو شما یك‌ساعت براش زحمت بكشید، كلی منبع پیدا كنید؛ یك مطلب تر و تمیز. اما در ده دقیقه خونده بشه!
_خب اگر منبع پیدا کنم، خواننده هم مجبوره وقت بذاره هم یادداشتم و هم منابع رو بخونه، بازم حساب هزینه و فایده‌مون درست در میاد. اما اون مطلب تأثیرگذارتره قاعدتا و خواننده‌هاش بیش‌تر.

پس در واقع به نظر شما وبلاگ‌ها چندان هم ارزش گذاشتن مطلبی كه وقت براش گذاشته بشه نداره.
_نه این حرف رو نگفتم. ببینید پروسه سوژه‌یابی و فکر کردن به موضوع می‌تونه وقت‌گیر باشه. بعضی وقت‌ها یک پست می‌شه دغدغه‌ی آدم. نه یک روز، بلکه برای یک مدت درباره‌ی نوشتن و پیرایش نوشته این زمان رو گفتم.

تا حالا به خاطر وبلاگ‌‌‌نویسی تو دنیای حقیقی دچار دردسر شدین؟
_بعضی وقت‌ها این شخصی‌نویسی‌ها خیلی کار دستم می‌ده چون خانواده و خیلی از آدم‌های آشنای دور و بر می‌خونن وبلاگ رو. خب انتقاد می‌کنند و زبونم بسته می‌مونه. درباره سیاسی‌نوشته‌ها هم بالاخره با تمام محافظه‌کاری ممکنه دردسر درست کنه. ممکن نیست؟

خب ما هم خواستیم همین ممكنه رو بگید.
_خب آخه بعضی چیزا نیاز به گفتن نداره. آخه به خاطر مسایل سیاسی تا حالا به دردسر نیفتادم. بیش‌تر، از دردسرش ترسیدم. می‌ترسم بگم تازه بشه اول دردسر.

آخه شما گفتید ممكنه دردسر درست كنه. من فكر كردم دردسر درست شده. الانم می‌گید می‌ترسم بگم دردسر درست بشه.
_ دردسر درست نشده. بعضی وقتا جوش آوردم فتیله اومده بالا. بعضی وقتا لازم بوده، فتیله کشیده شده پایین. بالاخره باید می‌گذشته دیگه.

وبلاگ خصوصی هم دارید؟
_نه همین یک دونه شرعی و شناسنامه‌دار برای هفت جدم کافیه! البته برای کلاسم وبلاگ دارم. جزوه‌های بچه‌ها و تکالیف‌شون و کارای دیگه رو توش می‌ذارم و ذارند.

لزومی نداره برای بچه‌ها وبلاگ بزنید و جز وظایف شما نیست اما این‌كار رو می‌كنید. شاید بعدش همینا بشن یه وبلاگ‌نویس درست و حسابی. احساس‌تون از این‌كه دانشجو بیاد وبلاگ‌نویس بشه و وقتش رو كه می‌تونه برای خوندن درس بگذاره برای وبلاگ‌‌‌نویسی بگذاره چیه؟
_من به بچه‌های روابط عمومی و ارتباطات درس می‌دم. نوشتن باید اصلی‌ترین کارشون باشه. و متأسفانه بچه‌ها نوشتن براشون خیلی سخته. به نظرم درس‌‌هایی که می‌خونن، اگر بدون یاد گرفتن و آموزش نوشتن باشه به هیچ دردی نمی‌خوره. اگر نتونن مسئله‌ی اجتماعی رو ببینن فایده‌ای نداره علوم اجتماعی خوندن. چهار تا اسم و نظریه رو یاد گرفتن.

یعنی اگه كلاس شیمی داشته باشید برای كلاس وبلاگ نمی‌ذارید؟
_فکر نکنم. شاید بیشتر تکالیف ایمیلی و اینترنتی می‌ذاشتم اما وبلاگ لازم نبود. دانشجوی علوم انسانی با علوم تجربی فرق می‌کنه. باید بتونه بنویسه. تجربی فرق می‌کنه.

به نظر شما وبلاگ برای چه كسانی مفیده؟
_باید بتونه بنویسه. وبلاگ برای همه مفیده. البته منظورم داشتن وبلاگ بودا. برای هر کسی که دغدغه‌ی جایی رو داره که داره درش زندگی می‌کنه مفیده. برای همه کسایی که جایی دیگه رو ندارند که حرف‌شون رو بزنن مفیده. برای کسایی که گوشی در عالم حقیقی ندارن مفیده. برای کسانی‌ که لازم دارن دیگران نقدشون کنند هم مفیده. اما برای بعضیا مفیدتره؛ اونم کسانی هستش که باید و لازمه به‌تر ببینن، بهتر درک کنن، به‌تر سوال کنند.

ببینید شما گفتید كه دانشجویان ارتباطات باید بنویسند. اما این وبلاگ شما بیشتر مربوط به تمرین‌هاست و مقاله‌ها. اما وبلاگ سمیه توحیدلو حرفاش هست. همین وبلاگ شما باعث شده كه نوشتن‌تون قوی بشه. چرا به اونا نمی‌گید هر كدوم یه وبلاگ شخصی داشته باشن؟
_ از خدام بود که می‌شد و می‌گفتم توی دانشگاه تهران بچه‌های علوم ارتباطات همه باید وبلاگ شخصی داشته باشند اما متأسفانه این‌جا بیش‌تر بچه‌ها امکانات کمی دارند. کلی سر همین یک وبلاگ هم چونه می‌زنند اما دائما می‌خوام که بنویسن و این شروعی باشه، در واقع آموزش باشه. من اولین جلسه‌ی کلاس نظریه‌های جامعه‌شناسی به بچه‌ها وبلاگ‌نوشتن رو یاد می‌دم.

در مورد خانواده گفتین برام سؤال شد که نسبت تأهل با وبلاگ‌‌‌نویسی رو بدونم. دردسر نداره؟
_بستگی به طرف مقابل داره. برای من که خدا رو شکر نداشته، تازه مشوقم هم بوده. اولین کسی که دوست دارم پست‌هام رو بخونه و درباره‌اش نظر بده همسرمه. و اغلب این کار رو می‌کنه.

من یادمه پدرتون رو هم یه مدت وبلاگ‌نویس كردید.حالا نمی‌دونم شما می‌نوشتید براشون یا خودشون؟
_بله ایشون وبلاگ می‌نویسن. هنوز هم پابرجاست و می‌نویسن. خودشون می‌نویسن.

دیگه از اعضای خانواده و فامیل كی رو وبلاگ‌نویس كردید؟
_من برادرهام هم وبلاگ داشتن و دارند. اونا هم حوصله مداومت نداشتن. البته لزوما به خاطر من نبوده. بالأخره اونا هم دارن توی این فضای مجازی نفس می‌کشن.

فكر نمی‌كنید زندگی بدون وبلاگ راحت‌تر باشه؟ بدون دغدغه‌ی سوژه، بدون دردسر تحلیل‌های سیاسی بدون این فضای مشوش وبلاگستان. اصلا مگه مجبورید وبلاگ بنویسید؟
_ زندگی راحت بدون دغدغه زندگی نیست؛ لااقل برای من یکی. من که دایم دارم حرص روزگار و مسایل مختلف رو می‌خورم. چون نمی‌تونم چشمام رو ببندم، خوندن رو تعطیل کنم، توی تاکسی و خیابون حرف‌ها رو نشنوم. اینا هستش که دغدغه است و تعطیلی‌بردار نیست. نفس وبلاگ که دغدغه نیست. به‌ترین جا و آزادانه‌ترین جا فعلا این‌جاست. من جای دیگه‌ای سراغ ندارم که بتونم حرفم رو راحت بزنم و نقد بشم.

پس چرا گفتید محافظه‌كارید؟
_محافظه‌کار نیستم در مجموع، اما در بعضی مواقع لازم می‌دونم در مورد گفتن برخی چیزها محافظه‌کاری کنم.

و بستن کامنت‌دونی هم یه کم مغایر با این مطلب دوست‌داشتن نقد.
_این دو تا با هم فرق می‌کنه. من یک پستم کامنت‌دونیش بسته است. شما دومیش رو نشون بدید. پانصد و سی تا پست دارم و همه کامنت‌دونی‌شون بازه.

اگه دادیم چی؟
_ خب بدید. منم می‌رم بازش می‌کنم و اعلام می‌کنم ملت برن نقد کنن.

اگه بدیم حاضرید یه هفته وبلاگ‌تون رو تعطیل كنید؟
_نه نمی‌تونم. من یک روز نمی‌تونم ننویسم. یک هفته که دیوانه‌کننده است.

می‌شه بیش‌تر توضیح بدید؟
_توضیحی نداره که! خب گیج می‌شم. این سوژه‌ها و نوشته‌هایی که باید ثبت بشن، می‌مونن تو مغزم باد می‌کنن. نمی‌ذارن مغزم هوا بخوره!

اومدیم و یه مسافرت رفتید كه یه هفته دسترسی نداشتید.
_پیش اومده. مثل آدم‌های معتادی که مواد بهشون نرسیده می‌شم. اما تو مسافرت اگر نتونم وبلاگ بنویسم یعنی این‌که کلا از تمام اخبار و اطلاعات بی‌اطلاعم. و ننوشتن کمتر سخته.

اگه این وبلاگ هك بشه و دیگه برنگرده از اول شروع می‌كنید؟
_گفتم همون موقع باید فکر کنم. نمی‌دونم. ولی قطعا شروع می‌کنم.

اگه همسرتون بخواد دیگه ننویسید؟
_نمی‌خواد؛ چون حوزه‌ی شخصی منه و خیلی دخالت در امورات شخصی هم نمی‌کنیم.
 

شما فرض كنید
_قابل فرض نیست. به فرض هم قابل قبول نیست.

حالا اومدیم و از شما خواهش كردن كه وبلاگ ننویسید.
_خب منم مودبانه نمی‌پذیرم. دیگه خلق و خوی من که توی وبلاگم معلومه فکر می‌کنم. این‌قدر قدرت استدلال داشته باشم که مجاب کنم که بنویسم و البته اعتقاد دارم که حوزه‌ی شخصی منه.

در مورد لوگوی وبلاگتون توضیح می‌دید؟ چیز خاصی رو توی ذهن‌تون می‌خواستید نشون بدید؟ شكلش، رنگ‌بندیش چرا این‌قدر شبیه روزنامه‌هاست؟
_ لوگو رو دوستانم زحمتش رو کشیدن. هیچ چیز خاصی هم پشتش نیست فقط خواستم ساده باشه. همین. کار خودم نیست اما وقتی برایم ساختند دوستش داشتم.

تا حالا سعی کردید خودتون یه مدت ننویسید؟ یا سکوت کنید؟
_سکوت؟ شده که نخواهم درباره موضوعاتی خاص ننویسم. این یک جور سکوته یعنی نادیده بگیرم بعضی چیزها رو اما این‌که به عمد تعطیل کنم نشده.

بعضی وقتا می‌بینیم كه یه وبلاگ‌نویس فعال یهو كلا وبلاگش رو رها می‌كنه. حالا به خاطر مسائل و مشكلاتی كه داره...
_خب خیلی دیدم.

برای خودتون پیش نیومده؟
_برای من پیش نیومده اما دیدم. من ممکنه از زندگی اجتماعی بکشم کنار و تو غار برم. مثلا فعالیت اجتماعی رو بذارم کنار اما جانشین همه‌ی تو غار رفتن‌های واقعی این وبلاگ شده و عملا الان برای من همین نقش رو بازی می‌کنه.

خب تا کی قراره بنویسین؟
_نمی‌دونم اما نوشتن رو دوست دارم. اما ممکنه به فراخور درس و مقاله‌نویسی‌های رسمی، کمی تغییر پیدا کنه.

این سه تا پست‌تون كامنتش بسته است:

 http://smto.ir/post-52.aspx

http://smto.ir/post-68.aspx

http://smto.ir/post-70.aspx

دو هفته وبلاگ‌تون رو ببندید!
_ گفتم که نمی‌تونم.

اینم چهارمیش: http://smto.ir/post-101.aspx
_ گفتم فقط می‌تونم برم بازشون کنم.

اینم پنجمیش: http://smto.ir/post-98.aspx
_ اما این اواخر واقعا نبوده!

ما دوازده تا یادداشت پیدا کردیم.
_ اونا هم خیلی در حافظه‌ی نه خودم و نه احتمالا خواننده‌هام نیست. نه، شما همین پستای آخرم رو ببینید. معلومه. واقعا بستن کامنت‌دونی برای من کار مداومی نیست. من حتی کامنت‌دونیم سانسور هم نمی‌شه. به غیر از موارد خیلی‌خیلی‌خیلی خاص. عدد نمی‌دم تا دوباره نرید برام آمار در بیارید!

چرا این‌قدر تأكید داشتید كه یه دونه بیش‌تر نیست؟
_برای این‌که واقعاً این‌طور فکر می‌کردم. هنوزم شک دارم. هنوز ندیدم‌شون

یوزر پسوردتون رو كسی جز شما داره؟
_ایمان داره؛ همسرم. اما نه برای این‌که وارد وبلاگ شه. برای این‌که کلا پسورد و همه چیزم رو می‌دونه

دوست دارید وقتی [بعد 120 سال] از دنیا رفتید وبلاگ تعطیل بشه یا كسی ادامه‌اش بده؟
_والا به‌اش فکر نکردم. دروغ چرا؟ اما تعطیل می‌شه. بی‌کاره آدم بار بذاره بر دوش باقی‌مانده‌ها!

شده پستی بنویسید كه كامنتش بدجوری روی شما تأثیر گذاشته باشه؟
_خیلی وقت‌ها خیلی کامنت‌ها تأثیرگذار بوده و البته بعضی‌ها اعصاب‌خورد کن. هوس می‌کنم جواب کامنت‌ها رو بدم اما جلوی خودم رو می‌گیرم چون می‌ترسم کار به جاهایی برسه که مجبور باشم فیلتر بذارم برای نظرات.

«خلاصه اگر گوشم بده‌کار نصایح جماعت فوق‌العاده دلسوزی شود - که واقعا از سر دلسوزی نظر می‌دهند - باید در این مکان را تخته کنم. آن‌وقت اگر در این‌جا تخته شود من که غم‌باد می‌گیرم. بنابراین تا اطلاع ثانوی می‌نویسم و گوشم به چیزی بده‌کار نیست.» این جملات‌تون رو تفسیر می‌كنید؟ یعنی نقدا پرررر؟
_من سیاسی می‌نویسم. و خاله و عمه و دوست و آشنا تا می‌بینند من رو نصیحتم می‌کنند مواظب باش. ال نکن. می‌فهمید احتمالا منظورم چیه. خب اگر بخواهم به همه‌ی حرفا گوش بدهم نمی‌شه و اغلب هم نمی‌دهم یا کم می‌دهم.

اگه همه اومدن و گفتن این وبلاگ باید بسته بشه حاضرید به نظر همه احترام بذارید؟
_اگر استدلال قوی داشته باشند... آها... نه. وبلاگ؟

بله!
_نه، وبلاگ نه. حتی اگه استدلال قوی داشته باشن؟ قطعا پشت ننوشتن، حرف نزدن و خفه‌خون گرفتن هیچ استدلال منطقی نیست. درباره‌ی وبلاگ نمی‌تونن اما ممکنه قانع کنن پستی رو بردارم. تجربه‌ی بعضی دیگه از وبلاگ‌ها که اتفاقا دعواها و نوشته‌های این‌جوری درش زیاد شده بهم نشون داده من نباید وارد دعوا بشم.

مثلا اومدن گفتن كه نوشتن واسه سلامتی شما ضرر داره. یه استدلال قوی هست دیگه. وبلاگ رو می‌بندین؟

_نه فکر نکنم. لااقل در زمان حاضر نه. اما بعدها ممکنه واقعا شرایط عوض شه.

تا حالا شده پستی رو بردارین؟
_ بله شده یک‌بار این اتفاق افتاده.

چرا؟ مگه با اعتقاد کامل ننوشته بودین؟
_چرا من با اعتماد کامل نوشته بودم اما چون سیاسی بود و دقیقا به دلیل همون محافظه‌کاری‌هایی که گفتم.

پس چرا در مقام دفاع بر نیومدین و برش داشتین؟
_چند تا از اساتیدم گفتند که بردارم. برای این‌که نگفتن بردار چون حق ننوشتی، گفتند بردار چون به ضررت تموم می‌شه وگرنه موافقم بودند. حق داشتند.

خب اونا رو هم قانع می‌کردین برا باقی موندن پست.
_تو شرایطی که داشتم نباید تند می‌رفتم.

یعنی فدای مصالح شد؟
_دقیقا. همون محافظه‌کاری در برخی موارد؛ خصوصا در امور سیاسی

ما دو تا گروه داریم. قراره واسه یه گروه بگید كه اصلا سراغ وبلاگ‌‌‌نویسی نیان، واسه یه گروه هم چند جمله بگید تا جذب وبلاگ‌‌‌نویسی بشن. در واقع مكافات‌ها و لذت‌های وبلاگ‌‌‌نویسی. چی می‌گید بهشون؟

_ به گروه اول اعلام کنیم که ما به شما هیچی نمی‌خواهیم بگیم. دردسر داره مواظب باشید. همین.
برای گروه دوم می‌گم بنویسند چون که ذهن آدم رو پویا می‌کنه و نمی‌ذاره که از کنار آن‌چه برای خودشان، جامعه‌شان و... اتفاق می‌افته بی‌تفاوت بگذرن و این خیلی مهمه. این‌که همه‌ی آدم‌ها بشن یک سرمایه‌ی اجتماعی، آدم‌هایی که نظر دارند تحلیل می‌کنند و دنبال می‌کنند مسایل مختلف رو اصلا می‌تونن حرف بزنن. شاید غم‌باد نگیرن!

سوالات یک‌كلمه‌ای. هر چی به ذهن‌تون می‌رسه.
_کار سختیه. از مدل شریفی‌نیایی‌اش می‌خواید؟ گیر داده بود به انگور!

سمیه توحیدلو؟
_خودم

خب در مورد «خودم» هم بگید.
_یک آدم برونگرا که بعضی وقتا به شدت درونگرا می‌شه.

ایمان؟
_به‌ترین روزهای زندگی‌ام و به‌ترین چیزهای زندگی‌ام با او بوده. آدم بوده‌های شیرینش رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنه.

كوكب خانم؟
_کوکب؟ اصلا نمی‌فهمم چرا این‌همه به خاطر یک نیمرو معروف شده!

سبیل؟
_پچ‌پچه‌های عمو مردکی

دستمال كاغذی؟
_عنصری برای گوله‌شدن و دور انداختن؛ اونم از نوع دولا

سوتی
_خوبه که آدم حداقل کم بده.

علی پیرحسین‌لو بعد از ازدواج؟
_یک عنصر خانواده‌دوست و کم‌پیدا.

وبلاگش؟
_الپر تخته‌شده.

هوو؟
_و دوست‌داشتنی. (مال قبلی بودا!)

خب حالا هوو؟
_تلویزیون خیلی دوست داره تو فرهنگ ایرانیا جاش بندازه.

ماسماسك؟
_کنترل تلویزیون رو می‌گم.

چادر
_شاید برام اعتقادی نباشه اما هویتم با اون تعریف می‌شه.

شماها؟
_ندیدمش اما احتمالا یه نشریه‌ای مثل باقی نشریه‌هاتون!

از سوسك بیش‌تر می‌ترسید یا از نقدهای غیر منصفانه‌ی وبلاگ؟
_ سوسک! چون اون‌رو جیغ می‌کشم و فرار می‌کنم ولی این یکی رو تحملش می‌کنم.

حضور یه نشریه‌ی موفق وبلاگی را چه‌قدر برای ارتقاء فرهنگ وبلاگ‌‌‌نویسی مفید می‌دونید؟
_ هر نشریه و سایت و وبلاگی که متولد بشه و بتونه خودش تولید محتوا و خبر کنه قطعاً می‌تونه به هم وبلاگ و هم فضای تحلیلی اینترنت کمک بکنه و جای تقدیر داره البته به شرطی که ملزومات وبلاگی بودن رو رعایت کنه.

به عنوان حسن ختام جلسه‌مون یه خاطره‌ی شیرین از دوران وبلاگ‌‌‌نویسی‌تون برامون می‌گین؟

_خاطره به اون صورت نیست. اما بارها شده مثلا می‌رم جلسه‌ای و یا آدم‌هایی رو می‌بینم بعد نقل می‌کنند در جلسات خاصی و جاهای خاصی تکه کلام‌ها و پست‌های من مطرح شده. فکر کنم برام جذاب باشه. فکر نکنم توضیح بیشتر به درد شما بخوره.

بسیار سپاسگزاریم که وقت گذاشتین و این لطف رو در حق‌مون انجام دادین. از طرف تمام بچه‌ها و عوامل پشت صحنه هم ازتون تشکر می‌کنیم.