حدیث آرزومندی

بد نامی حیات دو روزی نبود بیش

آنهم کلیم با تو بگویم چسان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

روز دگر به کندن دل زین و آن گذشت

روز معلم است،۱۲ اردیبهشت سال ۹۹. چند روزی است که سخت مشغول مرتب کردن کتابخانه ام هستم، آنقدر کتاب ها انباشته شده اند که حتی برای نشستم جایی نیست،  هر وقت کتابی مورد نظرم قرار می گیرد، آن را برداشته برای مطالعه به بیرون می روم و در میهمانخانه می نشینم و کتاب را می خوانم. وقتی در کتابخانه ام هستم احساس گذر زمان را از دست می دهم.

علاقه من به مطالعه و کتاب از همان دوران دانش آموزی شکل گرفت، ما دانش آموزان قبل از انقلاب در مدرسه، دوشیفته بودیم، یعنی از ساعت 8 صبح درس داشتیم تا 12 و هم شیفت دوم از ساعت 2 بعد از ظهر کلا س ها شروع می شد تا ساعت 5، بین دوشیفت به منزل می آمدیم ناهار خورده اگر اهل نماز بودیم نماز گزارده به مدرسه باز می گشتیم. برای رفتن و برگشتن سرویس ما اتوبوس های شهرداری بود، قیمت بلیط هم، 2 ریال بود، 10 ریال یک تومان بود، پدرم که روحش شاد، روزانه بمن یک تومان می داد، هشت ریال آن صرف هزینه اتوبوس می شد، می ماند 2 ریال برایم، در مدرسه دانش آموزان به خوردن تنقلات که از بوفه مدرسه می خریدند مشغول بودند، من عادت به این کار نداشتم، قیمت کتاب های جیبی 2 تومان یا گرانتر ها که قطور تر بودند 3 تومان بودند، من به رمان های موجودِ در آن زمان علاقه داشتم، البته کتابفروش تخفیف هم می داد، من با همان دو ریال های پس اندازم  کتاب می خریدم، بزرگتر که می شدم و شرایط فکری در زندگی ام تغییر می کرد، باز به همان نسبت، تنوع موضوع کتاب هایم بیشتر می شدند و هم علاقه ام به کتاب بیشتر، می دانستم که شیخ ابوسعید ابوالخیر می گفت:

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب

کز جمع کتب نمی‌شود رفع حجب

از جمع کتب کجا بود نشئه حب

طی کن همه را عُد اِلی الله وتُب

 با این همه من دوست داشتم کتابی را که می خوانم داشته باشم و هروقت لازمم شد به آن مراجعه کنم. رفته رفته کتاب ها فزونی یافت، فضا برای کتاب ها کم می شد، مجبور بودم کتاب ها را بیرون بفرستم، اوایل انقلاب کتاب های دوران دانش آموزی ام به مدرسه ای هدیه شدند، نوبت بعد در سال هفتاد بود، کتب مذهبی  و اجتماعی آن دوران انقلاب هم دیگر نظرم را تامین نمی کردند، گویا به قول سپهری چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید، گویا درک ما از اسلام هم باید تازه شود. فضای نگهداری کتاب ها برایم سخت بود، با تماس با چند دبیرستان همه آن کتاب ها در قفسه  کتابخانه های آن مدارس جای گرفتتد، اِن شاءالله که مورد استفاده قرار گرفته باشند، دوران تحصیل در کار شناسی ارشد،  در رشته تحقیقات آموزشی و هم به مقتضای مسئولیتم در آموزش و پرورش که  کارم تحقیقات بود، یعنی کارشناس مسئول تحقیقات اداره کل آموزش و پرورش شهرستان های استان تهران بودم، با کتب روانشناسی در تمام شعبه های آن، کتب آمار و کتب روشهای تحقیق آشنا شدم، من در دوره لیسانس، قبل از انقلاب،از استادانمان در این دروس بهره کافی نبردم، چه می گویم راستش چیزی دستگیرم نشد، حال، تازه داشتم علاقمند می شدم، با نویسندگان این نوع کتب آشنا شدم، برای معلمان ، کلاس های آمار و روش تحقیق برگذار می کردم و استادان فرهیخته ای در این حوزه را برای تدریس دعوت می کردم، چه انسان های شریفی بودند: دکترعلی اکبر شعاری نژاد که عضو شورای تحقیقات مان شده بود، خدا رحمتش کند از پیشکشوتان مولفین کتب روانشناشی در ایران بودند، دیگری دکتر علی اکبرسیف استاد داشگاه علامه طباطبایی بودند، استاد دکتر علی دلاور هم از همان دانشگاه، استاد دکترحسن پاشا شریفی، استاد دکترحیدر علی هومن که آن عزیز هم دار دنیا را وداع گفتند،  همه آن عزیزان را برای تدریس در کلاس هامان دعوت می کردم، سال های پایانی  خدمتم  در کنار مسئولیتم در  دارالفنون، توامان  مدیر داخلی مجله پژوهشنامه آموزشی وابسته به پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش بودم و می بایستی مقالات پژوهشی از نویسندگان و محققان کشور برای چاپ در پژوهشنامه آموزشی می گرفتم، که موجب آشنایی بیشتر من می شد. کتاب هایی در این خصوص به کتابخانه ام باریدن گرفت و اکنون که در حال نوشتن می باشم، منتظر رسیدن وسیله نقلیه دانشگاه  فرهنگیان وزارت آموزش و پرورش برای بردن این کتاب ها به کتابخانه آنجا هستم.

  ششصد جلد از کتاب هایی که بیشتر در حوزه مدیریت، روانشناسی، آمار ، روش های تحقیق است را که در 20 بسته 30 جلدی فراهم کرده ام به همراه یک دوره فصلنامه تعلیم و تربیت از اولین شماره آن از سال   64 تا سال 90 همه را هم سال به سال صحافی کرده ام،   به دانشگاه فرهنگیان اهدا می کنم.اِن شاءالله مورد استفاده استادان و دانش جویان که معلمان فردای جامعه مان هستند قرار گیرد.