حدیث آرزومندی

خاطرات من

 من در عین این که دنبال مطهری  برای استماع و یاد گیری سخنانش می رفتم، اما  بیشتر دلبُرده شریعتی بودم.  تالیفات بازرگان، حبیب الله پایدار( پیمان) از گروه جوانان نهضت خداپرستان سوسیالیست، بعد ها جبهه ملی، بعد ها در گروه جاما با دکتر کاظم سامی، بعد از انقلاب  دبیر کل جنبش مسلمانان مبارز شد. علامه طباطبایی بخصوص کتاب  "تفسیر المیزان"، یدالله سحابی، فخرالدین حجازی، سید غلامرضا سعیدی و  کتاب چندی دیگر که  نام مولف هاشان یادم نمانده می خواندم، اختلاف ما دانشجویان مسلمان با دانشجویان چپ در این بود که ما کتب  گروه چپ را هم خواندیم، رمان های معروف و مشهور همچون "خاک خوب" و "مادر" از پِرل باک، کتب "جنایات و مکافات" و "برادران کارامازوف" از داستایفسکسی، کتاب "آناکارنینا" و مرگ ایوان ایلیج" از تولستوی،  از ویکتور هوگو بخصوص کتاب های "بینوایان"، "نامه های عاشقانه"، "گوژپشت نتردام"،  ازماکسیم گورکی بخصوص  کتاب های "دانشکده های من" و "مادر"، از شارلوت مری ماتسین، کتاب "پَر"  از سامرست موام کتاب "لبه تیغ" ، این دو کتاب اخیر در روحیهِ من( دوران جوانیم) بسیار اثر داشت، که شاید اوایل انقلاب آن دو کتاب را باز خواندم، نیکوس کازانزاکیس را  که با شریعتی شناختم در مدت سه شب کتاب "مسیح باز مصلوب" را خواندم  و بعد ها مطالعه آن را بدیگران توصیه می کردم، فریدون تنکابتی را دوست داشتم، بعد از انقلاب گویا به فرانسه رفت،  کتاب قِصّه، "مردی در قفس" او اگر چه کوتاه بود، شاید 120 صفحه، بسیار لطیف و عشقولانه و زیبا بود و کتاب "پول،تنها ارزش، و معیار ارزش ها" که حدود 40 صفحه می شد، نقدی بود بر آگهی های تجارتی که تلویزیونِ  رژیم شاه تبلیغ می کرد، خوب است آن را با تبلیغات الان تلویزیون هم مقایسه کنیم. کتابی بود با عنوان، "تحصیل کرده ها"،تالیف مشفق همدانی، رمان بود، زندگی جوانی به نام محسن را توصیف می کرد، محسن بسیار با استعداد بود با بهترین نمرات دیپلم گرفت با بهترین رتبه وارد دانشگاه شد، پس از اتمام دانشگاه جامعه عَفِن آن روزگار او را بنابودی کشاند، زمان دانش آموزی آن را خواندم، بسیار مرا تحت تاثیر قرار داده بود، از جامعه ستم زده خودم بدم می آمد، دوست داشتم انتقام محسنِ کتاب مشفق همدانی را بگیرم. لازم به ذکر است که بیشتر کتب فوق الذکر کتب چپ و احادی نبودند.  از بهترین ناشران مذهبی آن زمان، شرکت سهامی انتشار را باید نام  بود، محل شرکت سهامی انتشار در خیابان باب همایونِ تهران بود، دارالفنون مدرسه من، هم پشت سر آن، یعنی  خیابان ناصر خسرو قرار داشت، آن انتشارات پاتوق من شده بود.  شرکت سهامی انتشار  توسط تعدادی از اساتید دانشگاه و اعضای انجمن اسلامی مهندسین، پس از کوتای 28 مرداد،  توسط مهدی بازرگان،  آیت الله طالقانی،  یدالله سحابی، کاظم یزدی در سال 1337 بنیان نهاده شد. کتاب های بازرگان، آیت الله طالقانی، مرتضی مطهری،محمد تقی شریعتی، یدالله سحابی، غلامرضا سعیدی، سید هادی خسروشاهی کتاب "دو مذهب"، و چند کتاب در مورد سید جمال الدین اسدآبادی، خلیل خلیلیا ن، دکتر نصرالله حاج سید جوادی کتاب " دین و دانش" و بعضی دیگر از نویسندگان مسلمان که  نامشان در خاطرم نمانده را چاپ می کرد. وقتی حسینیه ارشاد فعال بود و نفس گرم دکتر از آن جا به گوش  همگان می رسید و هنوز محمد تقی شریعتی و یازده ماه بعد، خود  شریعتی را نگرفته بودند و این مکان مذهبی بدست دژخیمان ساواک بسته نشده بود، شرکت سهامی انتشار بود که کتب شریعتی را با آرم حسینیه ارشاد چاپ می کرد و  پس از بسته سدن حسینیه ارشاد، کتب شریعتی در شرکت سهامی انتشار نشر می یافت که بالاخره شرکت انتشار هم توسط ساواک پلمپ شد و فعالیت هایش متوقف گردید. البته پس از انقلاب دو باره شرکت سهامی انتشار در خیابان جمهوری، نزدیک میدان بهارستان کار خود را دوباره پی گرفت و مجموعه آثار بازرگان و کتب نهضت آزادی و کتب  دکتر محمد علی اسلامی ندوشن از کارهای خوب ایشان است.   پس از بسته شدن شرکت سهامی انتشار، شهید بهشتی  به فکر ایجاد انشاراتی که بتواند کتب خوب مذهبی چاپ نماید بود، سپس دفتر نشر فرهنگ اسلامی را با همکاری و همفکری دکتر محمد جواد باهنر، و حجت الاسلام برقعی پایه گذاری کردند، مکان اول دفتر نشر تقریبا ابتدای خیابان روزولت بود، فکر کنم الان خیابان شهید قرنی شده باشد، حدود دوسال بعد  دفتر نشر به خیابان فردوسی نقل مکان کرد، این انتشارات کتب حبیب الله پایدار اکنون پیمان، استاد محمد رضا حکیمی، علامه محمد تقی جعفری، محمد جواد باهنر، هاشمی رفسنجانی و بسیاری از کتب کودکان را چاپ می کرد، با شهید شدن دکتر بهشتی و باهنر، آقای برقعی تنها  دفتر نشر را اداره می کرد و هنوز سیاست دفتر تغییر نکرده بود، اما با فوت برقعی سیاست اداره آنجا تغییر کرد، استاد محمد رضا حکیمی  و محمد تقی جعفری چاپ کتاب هاشان را به ناشر دیگری سپردند، حبیب الله پیمان هم که از گروه بد ها شده بود و کتاب های او نشرمجدد راه نیافت . باید خاطر نشان نمایم که ناشرین بسیار قدیمی دیگر هم بودند، هم در مشهد مثل اتشارات توس و انتشارات جعفری بودند، وهم در قم و تهران  ناشر کتب مذهبی داشتیم.

اما همه  آن ناشرین، هیچ کدام کتاب های  احتماعی با زبان روز چاپ نمی کردند، کتاب های آن ها بیشتر محدود می شد به کتاب های محمد باقر مجلسی همچون "بحارالانوار" که بیش از یک صد جلد بود، "مستد رک الوسایل" از حاج میرزا حسین نوری،  "وسایل الشیعه" از شیخ محمد بن حسن حر عاملی، "تهذیب الاحکام" از شیخ طایفه، "من لا یحضره الفقیه" از شیخ صدوق،  و کتب شیخ مفید، و دیگر کتاب هایی از این نوع که  بیشتر کتب حدیث بودند چاپ می شد و آن هم فقط به کار علمای  روحانی می آمد، البته سازمان مجاهدین خلق و گروه فرقان هم دست به تالیف و نشر کتب در راستای افکار خودشان داشتند، که بیشتر این نوع کتب هم در جمع دانشجویان مسلمان در دانشگاه ها پخش می گردید. دارالتبلیغ اسلامیِ قم که به همت آیت الله شریعتمداری بنیانگذاری شد، دست به نشر کتب روز و جوان پسند می پرداخت و ماهنامه ای هم با نام  "نسل نو": با مقالاتی به قلم دکتر علی قایمی ،حدادعادل، محمود حکیمیِ قصه نویس کودکان،  مرحوم علی صفایی، که با نام  "عین- صاد" مقالات خود را می نگاشت، یادش بخیر، من پایان هر سال  دوازده شماره ماه نامه نسل نو را یک جا صحافی می کردم و هنوز هم دارم. از آقایان حدادعادل و دکتر علی قائمی، سید هادی خسرو شاهی، مصباح یزدی  هم برای سخنرانی های دارالتبلیغ  اسلامی دعوت می کردند. باید از انتشارات بعثت هم یادی بکنم، و به فخرالدین حجازی بنیان گذار آن انتشارات، اولین معلم ادبیات خوب من در زمان دانش آموزیم، در دبیرستان دارالفنون، سیکل دوم، درود بفرستم د، که خودم را با افکار او بود که شناختم . قسمت چهارم بماند برای بعد.    شرح این هجران و این خون جگر      وقت آن بگذار تا روز دگر

خاطرات من

گفتم بهمن ماه در ذهن و ضمیر ما ایرانی ها،  بخصوص ما جوانان قدیم، که در انقلاب دستی هم بر آتش داشتیم، جلوه دیگر دارد،  وهم گفتم ما در آن روزگار یک آقا داشتیم، که آقای خمینی بود، یک مهندس داشتیم  که مهندس مهدی بازرگان بود، و دکتری هم بود که  دکتر شریعتی بود. گویا در مملکت ما همین سه نفر آقا و مهندس و دکتر بودند. کتاب های بازرگان که هم درکش سخت بود و هم  یافتنش در بازار ممنوع بود. مردمِ ایرانِ ما بدنبال قهرمان بودند، هم  جوانان مسلمان و هم  جوانان چپی، چپی های آن روزگار  پیرو مکتب مارکس بودند،  آنان بدنبال الگو بودند. جوانان دانشجوی آن روزگار به  سه دسته  تقسیم  می شدند، گروهی به قول جلال آل احمد هُرهُری مذهب بودند، یعنی  برنامه زندگی خود را، در خور و خواب و خشم و شهوت برگزیده بو دند، به قول شیخ مصلح الدین سعدی:

 خور و خواب و خشم و شهوت، شغب است و جهل و ظلمت

حَیَوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

الگوهای آن ها هم معلوم بود، یا گوگوش بود، برای اهل موسیقی، یا علی پروین بود برای اهل ورزش، یا بهروز وثوقی بود برای اهل سینما و اگر بدنبال کتاب بودند، کتاب های اجتماعی اثر ارونقی کرمانی، کتاب های جنایی و پلیسی از امیر علی عشیری،  کتاب های عشقی  و رمانتیک از رجب علی اعتمادی که به، ر- اعتمادی مشهور بود.

گروه دوم از جوانان، دانشجویان با گرایش چپ بودند، جوانانی بودند همه اهل فکرو تلاش  فراوان، هم برای رشد و تکامل خود وقت می گذاردند و هم در خدمت بهتر کردن وضعیت جامعه شان ره می سپردند. آنان از دوران استبداد ستم شاهی در رنج بودند. الگو های موفقیت راهِ خود را در تفکر مادی و الهادی جستجو می کردند، چرا که تصورشان براین بود که مکتب اسلام یک الگوی قدیمی است و حرفی برای روزگار جدید ندارد، البته این جوانان بیشتر از متفکرین سالخورده و قدیمی  وابستگان حزب توده ایران کپی و گرته برداری می کردند. حزب توده ایران در تاریخ1320 اعلام موجودیت کرد.  البته به قول نورالدین کیانوری  این حزب از تاریخ 1316 مخفیانه کار می کرده است، عضو کمیته مرکزی حزب توده ایران سلیمان میرزا اسکندری، ایرج اسکندری،  دکتر رضا رادمنش، رضا روستا،  بزرگ علوی و عبدالحسین نوشین بودند.

 آن زمان فی الواقعه اسلام  موجود بود، اما نقشی در زندگی نداشت، اسلام  دارای یک روح نحیف و رنجور بود، صاحب منصبان آن یا فیلسوف بودند یا عارف و حرفی برای دنیای جدید و نسل جدید نداشتند. مسلمان فراوان داشتیم، فقیه فراوان داشتیم، اما هیچ کدام توان آن را که بتوانند به سوالات پیش آمده جدید پاسخ های صحیح و در خورِ فهمِ جوانان دهند را نداشتند.  فقه سنتی توان پاسخ گویی به سوالات روز را نداشت، اما حزب توده ایران از یک انقلاب جدیدِ روزِ دنیا تغذیه فکری می کردند، که در همسایگی ما رخ داده بود. نه تنها جوانان ما آنان را باور کرده بودند، بلکه نیمی از جوانان بلوک شرق هم به این انقلاب گرایش داشتند. آنان روزنامه داشتند، نویسنده و روزنامه نگارِ اهل قلم داشتند، زبان  می دانستند و کتاب های ایدئولوژیک از  لنین و کتاب سه جلدی "سرمایه" ( کاپیتال) و "مانیفست" مارکس توسط ایرج اسکندری و رمان های انقلابی نویسندگان روس در تهران ترجمه و چاپ می شد، بیشترش هم با سرمایه و پشتیبانی حکومت شوروی انجام می گرفت. از طرف دیگر با بُریدن انقلابیونی چون محمود جعفریان و پرویز نیکخواه پس از دستگیری و همکاریشان با رژیم شاه، فعالیت های فرهنگی مارکسیست ها بیشتر شد، مجله وزین الفبا زیر نظر غلامحسین ساعدی تا شش شماره از طرف انتشارات امیر کبیر چاپ شد، که من هم بخاطر محتوای غنی اش آن را می خریدم و همه آن ها را هنوز دارم. شاه و اداره کنندگان حکومت او، کسانی را به زندان می بردند که دست به اسلحه  می بردند و در ترور شخصیت های حکومتی  نفش می آفریدند و یا راهنمایان  و الگوهای فکری آنان را محدود ودر زندان ها اذیت و شکنجه می کردند.  دانشجویان چپی در دانشگاه اتاقی در اختیار داشتند به نام انجمن دانشجویی و ما  دانشجویان مسلمان هم اتاقی  داشتیم با نام انجمن اسلامی، این اتاق ها  پاتوق مان شده بود، برنامه ریزی ها بیشتر از آنجا شکل می گرفت، در اتاق هامان قفسه های داشتیم که کتاب های هم پیمانان ایدئولوژیک خود را برای  مطالعه دیگر دوستان قرار می دادیم، دوست داشتیم چپی ها بیایند از کتاب های مذهبی ما امانت بگیرند و بخوانند و هدایت شوند، آن ها هم همین نظر را در عقاید خودشان داشتند. برای این که ما و یا احیاناً دانشجویان هم پیمان آنان کتاب های مذهبی ما را نخوانیم، به کتابخانه ما می آمدند و تا می توانستند به لطایف الحیل از کتاب ها کِش می رفتند.

دانشجویان چپی از سیبیل خوششان می آمد، چرا که لنین، ماکسیم کورکی و مارکس سیبیل های کلفتی داشتند، و وقتی کتاب های صمد بهرنگی چاپ می شد، برایش سیبیل کلفتی روی لبانش قرار می دادند و  گاه می دیدی در چاپ های بعدی، سیبیل صمد را در تصویرش کلفت تر می کردند، آن ها  برای خواندن و مطالعه، کتاب های فراوانی داشتند، همه انتشاراتی های معروف آن زمان بیشتر کتاب های چپ  نشر می دادند، سردمدارشان انتشارات شبگیر و گوتمبرگ بودند روبروی دانشگاه تهران، امیر کبیر بود که آقای جعفری آن را اداره می کرد، آقای جعفری صاحب انتشارات خوارزمی و انتشارات پرستو و انتشارات کتب جیبی و سیمرغ هم بود، یک کارتل بزرگ انتشاراتی شده بود. کانون پرورش فکری  کودکان و نوجوانان سازمان ناسودبر فرهنگی و هنری بود که در دی ماه 1344 به ریاست فرح پهلوی  و مدیریت لیلی امیر ارجمند فعالیت خود را آغاز کرده بود، که دربست در اختیار مارکسیست های جوان آن روزگار بود، احمد رضا احمدی شاعر معاصر معروف، از آنجا شناخته شد، عباس کیارستمی کارگردان معروف ایرانی و جهانی  با کانون پرورش فکری  کار  فیلم سازی خود را آغاز کرد.  کتاب، "چگونه انسان  غول شد"، در چهار جلد  در مورد داستان تکامل انسان  بود از ایلین سِگال با ترجمه آذر آریان پور که از مجموعه کتاب های سیمرغ وابسطه به انتشارات امیر کبیر بود چاپ شد و کتاب سه جلدی، ف پ  کوروفکین بنام "تاریخ دنیای قدیم" و کتاب   "تاریخ فرون وسطی" در چهار جلد که زیر نظر پروفسور کاسمینسکی با ترجمه صادق انصاری و باقرمومنی ترجمه شده بود، ترجمه کتاب ماکسیم گورکی بخصوص  کتاب "مادر"  ترجمه  علی اصغر سروش که فیلم آن هم  توسط مسکو ساخته شده  بود  بطور مخفی در دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران  به نمایش درآمد، این فیلم به صورت صامت پخش شد. ما چند شب قبلش کتاب " مادر " را که آن زمان ممنوع  بود خواندیم،   تا فصّه  فیلم را بهتر و دقیقتر درک کنیم. حاصل آن روزگار است و بسیاری کتاب های دیگر که  بیانش از حوصله دوستان بیرون است. گروه سوم دانشجویان، ما دانشجویان مسلمان بودیم و چه داشتیم و چه کردیم، بماند برای قسمت سوم این خاطرات.

 خاطرات

ماه بهمن است، بهمن ماه در ذهن و ضمیر ما ایرانی ها،  بخصوص ما جوانان قدیم، که برای انقلاب دستی هم بر آتش داشتیم،می بایست جلوهِ دیگر داشته باشد. ما آرزوهای بلندی در سر داشتیم، ما در آن روزگار یک آقا داشتیم، آقای دیگری که به نظرمان آقا باشد نبود، یک مهندس هم داشتیم، و یک دکتر هم داشتیم، آقا، آیت الله خمینی بود، مهندس، مهندس مهدی بازرگان بود، دکتر هم ، دکتر علی شریعتی،  دکتر اگر نبود، شاید آن آقا را هم پیدا نکرده بودیم، به ما آموزش داده بودند که باید در امر دین یا محقق باشیم یا مقلد، باالطبع محقق که نبودیم، پس باید بدنبال مرجعی می بودیم، تا در امر دین و دنیامان پیرو او باشیم. آشنا شدن با افکار شریعتی سطح توقعات ما را در انتخاب مرجع، بالا برده بود، مراجع متعددی بودند، اما آیت الله خمینی بعلت شجاعت بی نظیری که در امر مخالفت با برنامه های شاه داشت، ما را دوستدار خود کرده و بسوی خود جلب کرد،  براحتی می گفت شاه،  خوبی ترا می خواهم، ان شاءالله که اشتباه می کنی! او را نصیحت می کرد، بالاخره وقتی نصیحت کارگر نیفتاد، گفت: شاه باید برود!  از نظر ما جوانان انقلابی، مرجعی فقیه و توانا و پذیرفتنی بود که جسور و انقلابی باشد،  شهامت آن را داشته باشد که بگوید: شاه باید برود، تنها امام خمینی بود این جرات  را داشت. و ما  سر از پا نشناخته (از شدت شادی و دست خوشِ هیجان بودن)،لبیک گویان بسوی شتافتیم، در روزگار قبل از آشنایی با شریعتی، از دین و اسلام در روضه ها و محافلی که برگذار می شد، کم و بیش مطالبی شنیده بودیم، همان اسلام صفوی به قول شریعتی بود نه چیز دیگر.  در دوران سیکل دوم دبیرستان در دارالفنون با فخرالدین حجازی که معلم ادبیات مان بود آشنا شدم، او تبعیدی از مشهد به مدرسه ما بود، حجازی آرزوهایش از اسلام را در در قالب انشا و املا به ما می گفت و ما می نوشتیم، من خودرا با آن سخنان کشف می کردم، کلاس دهم بودم، آشنایی من با او بیشتر و بیشتر می شد، دانستم که او در محافل اجتماعی هم سخنرانی می کند، به جلساتش می رفتم و مطالبش را می آموختم،  سال پایانی مدرسه و اوایل دانشگاه بود که خبری تازه رسید، کسی آمده است، کسی از اسلام سخن می گوید که پاسخ گوی شبهات فکری ما جوانان است، من و جوانانی چون من کتاب می خواندیم، مجله مکتب اسلام به همت ناصر مکارم و این اواخر یعنی سال های 53 به بعد مجله  ماهانه نسل نو از دارالتبلیغ  مرحوم آقای شریعتممداری را که نشر می شد، می خریدم و می خواندم، صحافی شده های سالانه نسل نو را شاید هنوز هم در کتابخانه ام داشته باشم،  آن ها حرفی که ما را آماده کنند تا از اسلام در مقابل  جوان های  ملحد آن روزگار که دارای همه امکانات بودند، مترجمان قوی، رمان نویسان قویِ وطنی و جهانی ، شاعران بلند آوازه، هنرمندانِ بزرگ، کارگردانان خوب سینما،  داستان نویسانِ بزرگ هم ایرانی و هم خارجی، مجلات وزین اجتماعی، همچون مجله ماهنامه نگین به سردبیری محمود عنایت و مجله سخن، همه گونه ابزار تبلیغ داشتند، اما ما مسلمانان، یعنی جوانان مسلمان چه داشتیم؟ هیچ، مطهری مجبور بود برای کودکان مان در  دو جلد  "داستان راستان" بنویسد ، علی دوانی در سه جلد کتاب، "داستان های ما" را بنویسد،  آقای محمود حکیمی قصّه نویس روزگار ما شده بود، و علی موسوی گرمارودی شاعر انقلابی ما بود، اگر کسی ادبیات را می شناخت، لااقل قصه های جمال زاده ، صادق هدایت، محمود دولت آبادی، امین فقیری، رسول پرویزی، جلال آل احمد، محمود محمود و بزرگ علوی را در آن روزگار خوانده بود، یا کتاب های کودکان، نوشته های خانم قدسی قاضی نور، احمد شاملوی شاعر توانا را، صمد بهرنگی، که هانس کریستین اندرسون ایران لقب گرفته بود را خوانده بود،  نمی گویم ماکسیم گورگی، رومن رولان، آنتوان چخوف، نیکلای گوگول، که همه آنان نویسندگان بزرگ چپ بودند و هم  مترجمین خوب و توانای آن کتب، چون علی اصغر سروش، محمد قاضی، محمود اعتمادزاده که همه چپ بودند. می دانست که نویسندگان مسلمان ما هم از نظر نوع نویسندگی و هم  نوع پردازش قصه نویسی هیچ ارزشی ندارند.   وقتی دکتر شریعتی ظهور کرد، جوانان مسلمان آن زمان قد راست کردند، در مقابل افرادی مثل فرهاد نعمانی، منوچهر هزارخانی، مصطفی رحیمی، باقر مومنی،محمد حسین آرین پور  ،سعید سلطانپور، هما ناطق،و شعرایی همچون، محمد علی سپانلو، کاظم السادات اشکوری، م آزرم، احمد شاملو و خیلی کسان دیگر که اکنون بخاطر ندارم، ایستادند و به وجود دکتر علی شریعتی افتخار کردند .     با ظهور دکتر علی شریعتی اسلام جانی دوباره گرفت و حیاتی تازه یافت ،او مترجمی توانا بود- کتاب ابوذر از جودتٌ السحار را ترجمه کرده بود، نویسنده ای بود با نثری بسیار روان، محکم و دلچسبب بود، کسی به گَردش نمی رسید، ، می گفتیم  ابوذر کجا، پوشکین کجا، ماکسیم کورکی کجا،  زندگی حسین بزرگ را طوری به ما می آموخت، دوست داشتیم از همچون  رمان نویس بزرگ یونانی به نام نیکوس کازانتزاکیس، در کتاب "مسیح باز مصلوب" الهام بگیریم و به قول شریعتی کتابی از حسین به نام، "حسین باز شهید" بنویسیم.

F Tohidlou, [۱۰.۱۰.۱۸ ۰۸:۲۶]
سپس یاد اتو مبیل هایی افتادم که با جرثقیل به پارکینگ می برند و برای ترخیصش باید جریمه، پول پارکینگ، پول حمل ماشین، عوارض، جریمه های قبلی را بدهی، این جاهم این طور شده است همه را پرداخت کردیم، یک سیم کارت گرفتم، چون کوچک بود و احتمال گم شدنش بدون سرقت هم می رفت در یک کاغذ (4آ) قرار دادم و تا کردم و در جیبم گذاردم، موبایل که نداشتم سیم کارت را راه اندازی کنم، اما راحت شده بودم که از سیم کارت استفاده سویی نخواهد شد، مغازه دار خیابان ایرانشهر گفته بود پرینتر ساعت سه آماده می شود، به خانه ام که نزدیک بود می روم، باید بدنبال همسرم بروم، سرویس اسلام شهر تا استاد معین او را می آورد، از آن جا را اگر من منزل باشم به خانه می رسانم، داستان سرویس های آموزش و پرورش اسلام شهر را بگذار تا وقت دگر، به خانه می رسیم شرح ماوقع را می گویم، ناهاری صرف می کنیم بعد از ادای نماز ظهر و عصر آماده رفتن جهت گرفتن پرینتر می شوم.